‘Er is in de ambtelijke dienst van het Woord altijd een stem van tegenover de gemeente. De preek benadert van God en Zijn openbaring uit, altijd weer de mens in het algemeen maar ook de gemeente in het bijzonder. Zij worden onder kritiek gesteld. God de Heere spreekt hen aan en spreekt hen aan in de tijd, waarin zij leven. In veel gevallen zal daarom de preek dwars op de tijd staan, omdat zij over zaken spreekt, die de mens niet kan en niet wil verstaan. De goddeloze mens niet, maar evenmin de vrome en eigengerechtige mens.’ Aldus prof. W. Kremer in zijn boekje ‘Priesterlijke prediking’.

‘Men stelt het vandaag nogal eens zó voor dat de preek antwoord moet geven op de vragen van de mens van nu. Daarbij heeft het dan de schijn dat de mens van vandaag een grootheid is, die op zijn wenken bediend moet worden en als dat niet gebeurt dan het recht heeft ontevreden te zijn. De zaken liggen echter nog wel wat anders. God stelt in Zijn openbaring zaken aan de orde, die de mens uit zichzelf niet op de agenda van zijn leven zet, ja waarvan hij eigenlijk niets moet hebben. Net als de openbaring zelf breekt de preek van boven af in het leven van de zondaar in – en die zit ook in de kerk – om daar ruimte te maken voor Gods werk en ons te leren de dingen niet bij eigen licht – dat duisternis is – te zien en te beoordelen.

Men zou dit het ontdekkend element in de prediking kunnen noemen. Het gaat er dan niet om hoe men het graag heeft, maar wat men nodig heeft te weten. Dit kritische element van de prediking is nodig ten aanzien van de enkele mens in de gemeente in zijn verhouding tot God, maar ook in bredere zin wat de in een bepaalde tijd en op een bepaalde wijze aan de orde zijn van de diepste levensvragen betreft. De preek dient dan te doen zien om welke vragen het eigenlijk ten laatste gaat, op welke wijze deze gesteld dienen te worden, en waar en op welke wijze hun oplossing gevonden wordt.

Het moet wel duidelijk zijn dat men hier met het slaken van kreten en het doen van algemene beweringen niet klaar komt. De zaken zelf dienen doorlicht te worden op zijn tijd en op een wijze, die de gemeente verstaat en waardoor zij werkelijk inzicht bekomt ook in de tijd, waarin zij leeft. Zo zal ook de tijd de prediking prikkelen om uit de schat van het Woord oude en nieuwe dingen te voorschijn te brengen. Zo zal de gemeente geworteld, gebouwd, maar ook toegerust kunnen worden tot het dragen van de wapenrusting.’