Johannes stelt dat we de wereld niet lief moeten hebben. Evenmin dat wat in de wereld is. Doen we dat wel? Dan is de liefde van de Vader niet in ons hart. Wat bedoelt Johannes daarmee? Je mag toch wel genieten van wat je op deze aarde krijgt? Dat klopt. We mogen de aarde gebruiken en daarvan genieten. 

Johannes bedoelt echter iets anders. Dat legt hij uit. Liefde voor wat God geeft, is als zodanig goed. Als we God erom dienen. Maar als we alleen onszelf ermee dienen en bedoelen gaat het mis. Daarom gebruikt Johannes drie voorbeelden om duidelijk te maken wat hij bedoelt. Vandaag behandelen we het eerste voorbeeld dat Johannes gebruikt. Hij noemt het ‘de begeerte, het verlangen, van ons vlees’. 

De puritein Nathanaël Hardy meent dat het hier gaat om het najagen van seksuele lusten. Hij zegt dat jonge mannen het meest gevoelig zijn voor de verlangens van het lichaam. Als ze ouder worden dan volgt volgens hem de hoogmoed over wat zij bereikten. Wanneer ze oude mannen worden, dan gebruiken ze vooral hun ogen om zich te vermaken met verlangens. 

De duivel heeft als ‘verwarringstichter’ een werkwijze die je kunt onderkennen. Hij keert bij voorkeur het meest kostbare om tot het meest verwoestende. De Heere bedoelde seksualiteit als een taal waarbij je elkaar ontmoet. Je schenkt jezelf liefhebbend weg aan de ander. De duivel keert dit om. Dat begint in gedachten. Wat moet jij belijden vandaag? 

Basilius (4^de eeuw) over de duivel: ‘Hij gebruikt onze eigen lusten en verlangens als wapens om tegen ons te vechten.’